Το κακό σπυρί στις ομάδες και πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται

Σε κάθε συλλογικότητα θα βρεθεί εκείνο το κακό σπυρί. Αυτός που δεν είναι στο τιμόνι, δεν παίρνει καμία ευθύνη, δεν έχει το θάρρος να σταθεί μπροστά, αλλά στήνει καραούλι πίσω από μια οθόνη ή ένα πληκτρολόγιο και πετάει λάσπη. Δεν χτίζει – γκρεμίζει. Δεν προτείνει – ακυρώνει. Δεν στηρίζει – διαβρώνει.

Ο ορισμός του κακού είναι αυτός: να θέλεις να ζημιώσεις κάποιον χωρίς ο ίδιος να έχεις όφελος. Και αυτό ακριβώς κάνουν οι μόνιμοι αντιρρησίες. Δεν τους καίει το κοινό καλό· αυτό που τους τρώει είναι να δουν εκείνον που προσπαθεί να λυγίζει, να απογοητεύεται, να τα παρατάει.

Και εδώ χρειάζεται θάρρος από τις ίδιες τις οργανώσεις. Δεν είναι λύση η ανοχή στο όνομα της “δημοκρατίας” όταν η δημοκρατία μετατρέπεται σε οχετό κατηγόριας και υπονόμευσης. Όπως ένα κακό σπυρί πρέπει να σπάσει για να καθαρίσει το σώμα, έτσι και το ανακάτεμα χωρίς λόγο πρέπει να σταματήσει για να ανασάνει η ομάδα.

Η ελευθερία του λόγου δεν σημαίνει ελευθερία στη λάσπη. Όποιος θέλει να μιλήσει, ας το κάνει με προτάσεις, με έργο, με διάθεση να αναλάβει ευθύνη. Όποιος επιμένει να λασπολογεί, πρέπει να ξέρει ότι θα υπάρχει συνέπεια – και ναι, η απειλή της ποινής είναι όχι μόνο δικαιολογημένη, αλλά και απαραίτητη για να προστατευτεί η ενότητα.

Αν μια ομάδα θέλει να προχωρήσει, οφείλει να ξεχωρίζει τους ανθρώπους που βάζουν πλάτη από εκείνους που σπέρνουν δηλητήριο. Γιατί το μέλλον ανήκει σε αυτούς που δρουν, όχι σε αυτούς που απλά μολύνουν τον αέρα.